سفارش تبلیغ

ثبت شرکت
صبا

باز این چو شورش است که در خلق عالم است    باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است‏
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین            بى نفح صور خاسته تا عرش اعظم است
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو                    کار جهان و خلق جهان جمله در هم است
گویا طلوع می‌‏کند از مغرب آفتاب                    کاشوب در تمامى ذرات عالم است
گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست‏                    این رستخیز عام که نامش محرم است





تاریخ : پنج شنبه 93/8/1 | 11:42 عصر | نویسنده : حمید فلاحیان | نظرات ()

لاک پشت، پشتش‌ سنگین‌ بود و جاده‌های‌ دنیا را طولانی می‌دانست‌ که‌ همیشه‌ جز اندکی‌ از بسیار را نخواهد رفت. 
آهسته آهسته‌ می‌خزید، دشوار و کُند؛ و دورها همیشه‌ دور بود. 

 

سنگ‌پشت تقدیرش‌ را دوست‌ نمی‌داشت‌ و آن‌ را چون‌ اجباری‌ بر دوش‌ می‌کشید.


پرنده‌ای‌ در آسمان‌ پر زد، سبک؛ و سنگ‌پشت‌ رو به‌ خدا کرد و گفت: این‌ عدل‌ نیست، این‌ عدل‌ نیست. 


کاش‌ پُشتم‌ را این‌ همه‌ سنگین‌ نمی‌کردی. من‌ هیچ‌گاه‌ نمی‌رسم. هیچ‌گاه.

 
و در لاک‌ سنگی‌ خود خزید، به‌ نیت‌ نا امیدی... 


خدا سنگ‌پشت‌ را از روی‌ زمین‌ بلند کرد. زمین‌ را نشانش‌ داد. کُره‌ای‌ کوچک‌ بود 


و گفت: نگاه‌ کن، ابتدا و انتها ندارد. هیچ کس‌ نمی‌رسد !


چون‌ رسیدنی‌ در کار نیست. فقط‌ رفتن است. 


حتی اگر اندکی. و هر بار که‌ می‌روی، رسیده‌ای.

 
و باور کن‌ آنچه‌ بر دوش‌ توست، تنها لاکی‌ سنگی‌ نیست، تو پاره‌ای‌ از هستی‌ را بر دوش‌ می‌کشی؛ پاره‌ای‌ از مرا. 


خدا سنگ‌پشت‌ را بر زمین‌ گذاشت... . 


دیگر نه‌ بارش‌ چندان‌ سنگین‌ بود و نه‌ راهها چندان‌ دور. 


سنگ‌پشت‌ به‌ راه‌ افتاد و رفت، حتی‌ اگر اندکی؛ و پاره‌ای‌ از «او» را با عشق‌ بر دوش‌ می کشید...

 

 

 




تاریخ : پنج شنبه 93/8/1 | 4:36 عصر | نویسنده : حمید فلاحیان | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید



.: Weblog Themes By SlideTheme :.